Wandelverslagen

Hooperen 11 juni 2017

Op zondag 11 juni, een werkelijk prachtige dag, ging een niet al te grote groep windhonden iets doen waar zij noch hun personeel enige ervaring mee hadden: ze gingen hooperen. Daartoe hadden ze zich naar de (beeldschone) Achterhoek gespoed, waar ze door  Sandra en Jonna, de twee trainers van Hondencentrum de Achterhoek, les kregen in de geheimen van deze minder belastende vorm van behendigheid.

Om niet geheel duidelijk reden was er een overmacht van elf Afghaanse windhonden, maar een barsoimevrouwtje, die op eigen initiatief een klein vijvertje ontdekt had, en twee ambitieuze whippets waren ook van de partij. En dan was er ook nog onze vorige week herplaatste greyhound Tommie, die inmiddels zo’n band met zijn vrouwtje heeft dat hij niet in het afgesloten stukje wilde blijven, maar in plaats van er goed overheen te springen –zoals Lodewijk die ochtend al drie keer had voorgedaan- met zijn achterpoot achter het hekwerk bleef haken en door de dierenarts gehecht moest worden.

Lezers van dit stukje die denken, nou ja zeg, windhonden en behendigheid? Dat wordt niks. Maar…..dat valt alles mee. De meeste windhonden zijn dan misschien niet overmatig braaf of gehoorzaam, maar dat wil niet zeggen dat ze dus per definitie zich niet door die tunnels willen wringen of door hoopers willen lopen. Veel windhonden zijn namelijk erg geïnteresseerd in eetbare zaken en het aanbieden van een minimaal stukje frolic wil best wel eens wonderen doen. Er zijn er natuurlijk altijd die zich niet laten omkopen, maar ook dat wil niet zeggen dat ze dan niks willen. Soms doen ze het toch ,al was het alleen maar omdat het nieuw voor ze is.

Heel veel windhondmensen doen meestal twee dingen met hun honden: ze laten de hond uit aan de lijn en/of ze gaan naar een veilige plek, lijnen hun hond af en laten die vervolgens naar hartenlust rond rennen. Maar behendigheid vereist een heel ander soort inzet van niet alleen de hond, maar zeker ook van de mens. De hond gaat nu iets helemaal nieuws doen en daartoe moet hij op de een of andere manier bewogen worden.  Kortom, de aard van de vriendschap tussen mens en windhond speelt hier een belangrijke rol!

De honden en hun mensen waren in drie teams ingedeeld: puntneuzen, langpoten en krulstaarten en ieder team kreeg drie traininkjes: hoopers, tunnels en een windhondenkennisquiz.

En, de meeste honden gingen inderdaad redelijk makkelijk door de hoopers, op zoek naar het bakje met het kruimeltje frolic. Iets meer overredingskracht was gevraagd om die en gene door de tunnel te krijgen –sommige eigenaren zijn vaker door de tunnel gekropen dan hun hond, maar de meeste honden gingen dat uiteindelijk ook doen!

Alleen Raja, die met een ‘vreemde’ moest werken, had daar geen zin in en bleef hardnekkig staren naar zijn vrouwtje die nota bene met zijn vriendin in een ander groepje zat. Helemaal fout! Pinoli, die ook met een ‘vreemde’ aan het werk moest had daar in het geheel geen last van! Die was volledig geconcentreerd op wat er allemaal moest gebeuren.

En het gekke is dat op de een of andere manier de honden helemaal bekaf waren na 2 x 20 minuten hooperen. Kunnen ze in Kootwijk rustig twee uur rondhollen en lijkt er geen eind aan hun energie te komen, behendigheid is kennelijk een ander verhaal. Daar word je moe van, doodmoe.

Waar de mensen enigszins moe(eloos) van werden was de uitgebreide quiz, die met verve werd afgenomen in de relatief koele kantine door de secretaris van de vereniging. Het algemene oordeel was: veel te moeilijk! Wie weet nou uit zijn hoofd wat de eerste drie cijfers van de chip van een Nederlandse stamboomdragende hond is? Of welk ras het vaakst bij een bijtincident is betrokken? En of het nou wel of niet erg is als je hond een lage T4-waarde heeft. En hoe zit dat nou met die hartruis bij windhonden? Maar de teams sloegen zich er manmoedig doorheen.

Na een kort hooperparcours, kwam de lunch, bestaande uit broodjes met kroket van Eetcafé de Veldhoek en drie soorten door Eleonora gebakken quiche. Gelukkig was er inmiddels een fikse streep schaduw achter in het veld ontstaan. Met vereende krachten werd alles daarheen gesleept en konden we even allemaal bijkomen.

Na de lunch ontstond er een waar prijzenfestijn: de prijs voor de beste hooperaar werd op voorspraak van Sandra uitgereikt aan Shah, de enorme grijze Afghaan die in 2012 met een onbehandelde afgescheurde knieband bij Voordewindhond kwam. Shah had in 2014 bij de behendigheid bij de hondenschool Alpha in Meppel al laten zien dat hij behendigheidstalenten had en die talenten werden deze keer weer eens bevestigd!

De quizdeelnemers mochten allemaal een notitieboekje uitzoeken, alle honden kregen een goodiebag met hondenkoekjes, een rol wordt en een kluif, alles uit verantwoorde en natuurlijke productie.

De voorzitter reikte als dank notitieboekjes uit aan de twee trainers, want het is natuurlijk wel een opgaaf op met een stelletje eigengereide windhonden te gaan hooperen, en dan hebben we het nog niet over de mensen die bij die eigenwijzeriken horen. Vervolgens gaven de trainers de voorzitter een prachtige roze hydrangea aan de voorzitter, omdat zij op hun beurt blij waren met het vertrouwen dat wij in het Hondencentrum hadden gesteld. En, nu komt het, zij waren op hun beurt verrast over de verrichten van de windhonden èn over de relaxte houding van de eigenaren als er wel eens iets niet helemaal goed ging.

Kortom, een zonnige, leerzame en leuke dag, waarop we ons weer eens op een andere manier met onze geliefde langpoten,puntneuzen en krulstaarten bezig hielden.

De foto’s hieronder geven een beetje een beeld van gebeurtenissen.

goed opletten allemaal!
 
hooper: go
hooper: going
hooper: gone
duwen en trekken door tunnels
liefde van twee kanten
niks hooperen. Waar is mijn vrouw?
oh daar! Gauw, kom op.
Sommige Afghanen houden van water
Aileen, 12 jaar, ook
Grote hond inspecteert  tunnel
en besluti dat hij daar zijn enorme lijf best doorheen kan krijgen!
Nou ben ik door die hooper gelopen, dus kan dat bakje niet wat dichterbij gebracht worden?
Laat ook maar, het is helemaal géén interessant bakje.
quizmaster en zuchtende quizzers
Tommie voordat hij zijn poot openhaalde aan het hek!
Daardoorheen? Hoezo? Waarom? 
Ook als ik niet wil hooperen ben ik pràchtig. Maar schijn bedriegt wel eens, want ik kan ook heel hekserig uit de hoek komen. Je bent gewaardschuwd. Gelukkig bijt ik niet. Ik maak alleen lawaai, veel lawaai.
Is mijn baas nou bizar bezig of hoe?
Ik hoor hier echt niet bij, hoor!
Maar als hij dat dan zó graag wil, nou dan wil ik hem wel een plezier doen.
Lekker, he, zo'n frolicje. Omdat jij zo lief bent mag jij het hebben!
De lange tocht naar de lunch in de schaduw
Echte Voordewindhondmannen doen de afwas!

 

Wandeling 20 mei 2017

Een mooi gezelschap Afghanen trok over het zand, samen met een even mooi gezelschap Deerhound/ Whippet/ Saluki/ Barzoi/ Chart Polski met hun onderdanen. Windhonden van jong tot zeer oud maakten de twee uur vol, speelden en joegen over zand en door bos. Het was mooi om te zien hoe puppies volwassen worden, lastige jongens zich tot prima kerels hebben ontwikkeld, en schattige prinsesjes een schalkse kant blijken te hebben.

Elke wandeling is weer mooi. De mossen groeien, het blad wordt steeds zichtbaarder, het zand is elke keer weer anders. De dames en heren genoten er in elk geval van. Hun onderdanen hadden wel weer hun pannenkoek Veluws spek verdiend en zelfs een broodje pulled pork kon er dit keer vanaf!

Laat de foto's van de roedelleidster weer voor zich spreken!

 

Wandeling 22 april 2017

Vandaag werd de wandeling voornamelijk een Afghanen- en Whippetfeestje. Er liep ook nog ander windhondenvolk rond, maar die waren samen op één hand te tellen: Eén Barzoi, één Schotse Deerhound, één Saluki-Afghaan en twee Chart Polski's. Onder de Whippets de 8-jarige Djiba, een vriendelijk, vrolijk heerschap op zoek naar een nieuwe familie (zie Wind Tegen). De kleine man rende vrolijk mee tussen het grote Afghanengezelschap. Zijn opvangmoeder meldt dat het een uitermate gezellige en keurig opgevoede hond is, die goed te hebben is!

Het whippetclubje keerde wat eerder terug voor een kortere wandeling vanwege een jong mensenkind dat toch héél stoer een enorm eind had meegewandeld. Zijn grotere broer liep de hele wandeling uit met de rest. Op het keerpunt van de wandeling werd één broederschap scherp in de gaten gehouden! Deze twee hebben het zó gezellig met elkaar, dat ze vorige keer vergaten dat er nog mensen waren om op te letten. Dat mocht niet nog een keer gebeuren ...

Het werd een rustige wandeling, weliswaar door een forse, snijdende wind en toch hier en daar een drup regen, maar al met al 'gewoon' lekker doorgewandeld. We werden weer warm onthaald bij onze pannenkoekenuitbater die zoveel windhonden al jaren van Voordewindhond gewend is.

 

Wandeling 18 maart 2017

De regen leek met een flinke bui vlak voor aankomst op het Kootwijkse zand nog te vragen: "Weten jullie dit wel zeker?" Ja, dit kleine gezelschap wist het zeker. En dat was maar goed ook, want het werd een onverwachtse uitputtingsslag. Drie dames- en drie herenwindhonden en hun drie bazinnen en baasje maakten zich op voor de uitgesproken herfstachtige dag, na een week vol lente-achtige zonneschijn en vogelgezang. Het leek een flinke, maar verder ook rustige wandeling te worden. Was het de goden verzoeken, toen één van de baasjes opmerkte "ik zou het niet erg vinden om te verdwalen"? Hadden de heren hond het te letterlijk opgevat?

Want wellicht was het te rustig volgens twee heren, de grootste twee van het stel, een uit de kluiten gewassen Schot(se Deerhound) en Afghaan, die achter een heuveltje verdwenen en vervolgens wegbleven. Ook na 10 minuten, ook na 20 minuten, toen we met zijn allen maar eens zijn gaan fluiten en roepen. Maar de heren hadden duidelijk wat anders aan hun grote hondensnuiten en bleven weg. Toen sloeg toch de ongerustheid wat toe. Na 2 uur wandelen, en géén weglopers op de parkeerplaats aantreffende, werden de nodige acties ondernomen. Eén baasje beklom eerst de nieuwe zeer goed geslaagde uitkijken en toen dat niets opleverde ging ze om de zandvlakte heen rijden, kijken bij andere op- en uitgangen van het veld.  Een ander baasje liep de hele route in tegengestelde richting weer terug, en nog een ander baasje hield de wacht op de parkeerplaats. De de nodige acties werden uitgezet: Amivedi bellen, dierenambulances uit de regio bellen, de heren werden zelfs op de Kootwijkse Buurtpreventie App gezet! Een bungalowpark werd bezocht. Het mocht allemaal niet baten.

20170318_panorama.jpgEr restte niet meer dan dat een deel van het zoekteam zich naar de basis (i.e. de pannenkoekenherberg) terugtrok en verdere ontwikkelingen afwachtte. En na een flink uur gespannen wachten kwam er het verlossende telefoontje van het baasje dat het barre weer terug was ingetrokken: Hij had de heren gevonden, zich van geen kwaad bewust en alsof er niets was gebeurd. "Oh, ben jij er ook weer?" De Afghaanse heer was stiekem toch erg blij zijn baasje weer te zien en liet zich van vermoeidheid ook maar even in het zand zakken. De wandeling was gelukkig over ... maar nu nog terug! Zowel baasje als natgeregend Afghaans heerschap werd op een pannenkoek getrakteerd. De Schot, die niet overmatig blij was zijn personeel weer in de poten te kunnen sluiten,  moest nodig zijn kompaan gaan geruststellen, die zo hartverscheurend om hem had geroepen vanuit de auto.

Wat waren ze toch van plan geweest? Was onze Schot op zoek naar een Ierse St. Patrick's after party? Waren ze door Leprechauns de weidse vlakte in gelokt? Hadden wij de Keltische goden getart ... ? Of waren ze gewoon op z’n windhonds tijdelijk voor zichzelf begonnen? Maar al met al: Eind goed, al goed! Ondanks alle muizenissen, beren op de weg, en wat dies meer zij, een geruststellend idee was wel dat beide heren gechipt waren, zodat zij, zelfs als ze zich de halsband zouden hebben afgeschud, toch traceerbaar zouden zijn!

Door het slechte weer, moeten de lezers van deze pagina het doen met een fot die een opgeluchte baas maakte toen hij de kleine zelfstandigen weer in het vizier had.

 

Wandeling 18 februari 2017

Lange wandelingen, korte wandelingen, grote gezelschappen, kleine gezelschappen, met hond, zonder hond, alle combinaties zijn mogelijk bij Voordewindhond. Vandaag was het een klein gezelschap, een lange wandeling met een hondloze wandelaar die zich grondig aan het oriënteren was op een toekomstige windhondenkameraad. Een whippet, wel te verstaan, en daar werd voor gezorgd. Vier whippets maar liefst en een hele grote whippetachtige konden hun rijke palet aan whippet temperament ten toon spreiden. Speels, braaf, energiek, aanhankelijk, en vooral snel, snel, snel! Raja was ook weer van de partij. Wat een gezellige beer van een Afghaan is dat geworden! Het weer zat mee, het was zelfs wat minder koud dan verwacht en de pannenkoek was weer welverdiend.

Onze roedelleidster is druk aan het fotograferen geweest. Laat de foto’s voor zichzelf spreken en tot de volgende keer!

17 december 2016

Tussen motregen en mist ligt ergens Kootwijker Zand, waar rond elven de regen altijd uitblijft en de mist even optrekt ... nou ja, niet altijd, zullen ervaren wandelaars kunnen vertellen, maar uw stukjesschrijfster heeft al vaak aan weergoden gerefereerd, wanneer het om de zaterdagochtendwandeling ging. Al hoopt zij stiekem rond deze dagen op een betoverende laag sneeuw. Met deze temperaturen niet heel waarschijnlijk, maar hier en daar was er toch een glimpje kerstsfeer waarneembaar. Het was zelfs ongewoon zacht, zo zacht, dat dat even later nog gevolgen zou hebben ... De uitgestrekte vlakten waren weer onwaarschijnlijk rustig voor een late zaterdagochtend en voor zover het verre oog kon zien, alleen benut door renhonden van twee kalibers: Behalve een flinke 14 dames en heren tellende roedel Voor de Windhonden (meneer de Poedel meegeteld), liep er ook een aantal indrukwekkende Husky spannen rond, grotere aanspanningen, kleinere, van wie hier en daar een glimp werd opgevangen, want het spul loopt elkaar nieuw gauw in de weg op het Kootwijker Zand!

Vandaag werd één lange wandeling uitgelopen, die, met dank aan onze roedelleidster,  waarover later meer, voor een ieder met een half uur werd verlengd. Zeker niet tot ongenoegen van een ieder, elk extra rondje werd door zowel hond als onderdaan alleen maar gewaardeerd! Alleen één pup moest zich nog een beetje in acht nemen, en keerde eerder terug, samen met zijn grote 'stiefbroer', wat meteen een vreemde hormonale tendens een beetje uitdunde ... Hoewel er bepaald geen lente in de lucht hing, werden de volwassen heren Afghaan zeer opgewonden van Bartje, een gecastreerde reu, die daardoor net wat meer aandacht kreeg dan hij (terecht) leuk vond. Niet de grootste van de groep weerde hij zich echter dapper en keurig. De roedel werd daarop in de lengte wat uitgerekt, wat meteen rust in de groep bracht. Dat hormonale fenomeen is niet onbekend. Een reu die geen testosteron meer kan produceren (d.w.z. gecastreerd is) krijgt vaak een zodanige lichaamsgeur, dat dat menig ongecastreerde reu de kop op hol kan brengen. Reuen worden vaak gecastreerd, niet alleen zodat zij geen nageslacht meer kunnen voortbrengen, maar ook om hun gedrag te beïnvloeden. Opgevangen, of geredde honden, worden bijna altijd gecastreerd. Sterilisatie, alleen het onderbreken van de zaadleiders, is echter ook een optie voor reuen, wanneer alleen de voortplanting moet worden verhinderd. Bij teefjes spreken we van sterilisatie, maar daar worden in principe de eierstokken verwijderd, zodat het strikt genomen om een castratie gaat.

Genoeg over de medische achtergronden, maar het stemt tot nadenken (waaróm laat men castreren? Zijn er medische redenen? Gaat het om het beïnvloeden van het gedrag? Wil men alleen de vruchtbaarheid beëindigen?). Overigens, is Voordewindhond een beetje een eenling in het land van hondenbemiddelingsorganisaties. Wij castreren niet, tenzij er een medische reden voor is. Dat betekent natuurlijk niet dat iemand die een volle reu of teef van ons heeft, daar dan doodleuk mee mag fokken. Integendeel!

Gelukkig maakten honden zich geen zorgen over het hoe en waarom en werd er ongebreideld gerend en gestoeid. Meneer de Poedel ontpopte zich als ware windhond, en racete onbesuisd mee met die flinke bundel Afghanen, de ene grippet en het Barzoi meisje. De heren Afghaan en Deerhound vormden onderlinge bondjes, en beschermden om beurten de belaagde grippetheer, en leerden een verlegen Afghaan hoe leuk het is om te spelen. En twee oude Poolse dames ... die renden niet zo hard meer, maar vonden al dat rennende spul wel best. Mooi om te zien hoe zich dat toch allemaal weer regelt binnen zo'n samengevoegde roedel.

We begonnen met motregen en mist, ongekend zacht weer en een roedelleidster die ... haar knalblauwe jas aan de boom hing, omdat het met een stoere wintertrui (nee, nog net geen foute kersttrui!) niet te doen was. Dat deed ze wel vaker, die roedelleidster, om de jas op de terugweg weer op te pikken. Maar hoe we op de terugweg ook zochten door het grijze landschap, er wilde geen blauw doorbreken. Wellicht door welwillende wandelaars meegenomen ... Een klein groepje ging alvast rechtdoor naar de parkeerplaats, maar kon de weg niet meer terugvinden, zodat wij bij toeval elkaar precies bij de parkeerplaats, een ruim half uur later dan (losjes) gepland weer tegenkwamen. Nergens blauw gespot, ook niet, zoals stiekem gehoopt, op de parkeerplaats door iemand aan een paaltje gehangen ... Hoewel er wegens drukte door de plaatselijke  kerstmarkt was besloten geen lunch te nuttigen, was iedereen daar nu toch wel aan toe. Wonder boven wonder, was het niet te druk, en waren we met hond en al weer welkom bij onze vaste uitbater voor de pannenkoeken, saté met frietjes (mmmmm) en warme chocomelk en koffie! In kerstsfeer!

Ik eindig met een ieder goede feestdagen te wensen en een heel voorspoedig 2017! Mogen de foto's u inspireren om in 2017 weer of voor het eerst aan te sluiten bij onze omzwervingen over het Kootwijker Zand!!

 

19 november 2016

Om niet helemaal duidelijke redenen was het deelnemersveld tijdens de wandeling van  november heel groot en omdat er zowel wat mensen als wat honden waren met mankementen waardoor er minder ver gelopen kon worden, besloten we de groep te splitsen in een korte(re) en lange route.

Eerst het verslag van de korte route:

Goed, het was grijs. Maar ook droog! Heerlijk herfstweer om over de grootse zandvlakte ui te waaien. De groep was groot en vanwege herstellende blessures, pups en nieuwkomers, was het een goed idee om de roedel op te splitsen voor een korte en een lange wandeling. Twee galga dames waren goed gekleed voor het gure weer. Het maakt nu eenmaal een groot verschil of je geboortemandje (als ze dat al hadden) op een Iberisch schiereiland stond, of richting het (verre) Oosten. Een Pools-Russische afvaardiging deed het met eigen vacht. En de Afghanen ... ach, dat spreekt voor zich! Want woestijnhonden als ze zijn, hebben Afghanen van oudsher bar koude nachten te overleven!

Noord en Zuid

Afghaans prinje maakt Russisch prinsesje het hof

De wandeling was ook een kleine reünie van leden die door omstandigheden een zomer moesten overslaan. Blij iedereen weer te zien!

Met zoveel jong grut en bevallige dames kreeg een enkele heer het op zijn slanke windhond-heupen, maar dat was in het kleinere clubje goed te hanteren. Een moedig whippet-dieseltje liep, natuurlijk ook stoer tegen het kille weer ingepakt, gelukkig weer helemaal mee, goed herstellende van zijn blessure.
 

De korte wandeling werd na het opstarten van de twee roedels toch nog een aardige,  maar rustige tippel van een flinke anderhalf uur! De koffie met pannenkoeken was weer welverdiend!

Nu het verslag van de lange route:

Twaalf honden en 10 mensen begaven zich op de lange route, helemaal tot achterin waar een veldweg op een paar honderd meter na Radio Kootwijk passeert en dan terug via de bosrand. Een beste tippel, waarvan de fitbit van uw verslaggever aangaf dat zij in ieder geval 11.045 stappen gezet had. Hoeveel stappen zouden de honden dan wel niet zetten? Drie keer zoveel? Nog meer? We zullen eens kijken of een fitbit die aan een hondenhalsband hangt ook stappen registreert.

Het was een heerlijke wandeling. Zeven van de 12 honden waren Afghanenmannen, op één na allemaal ongecastreerd. En toch verliep de wandeling voorspoedig en in harmonie. Er werd ouderwets gehold en achter elkaar aan gejaagd. Het was goed te zien dat Shah, die in zijn lange opvangperiode twee keer aan een gescheurde knieband geopereerd werd, zich intussen echt helemaal daarvan heeft hersteld. Hij en zijn zaterdagochtendkameraden renden ouderwets rond, achter elkaar aan, achter al dan niet imaginaire bewegende objecten aan. Een klein beetje zorgelijk was wel dat hij de volgende dag mank liep, maar uiteindelijk bleken die zorgen overbodig: de dag daarop liep hij weer gewoon.

Hieonder volgen wat impressies van een zeer geslaagde wandeling, met bijzondere dank aan Eva!

Radio Kootwijk in de zon

 

 

15 oktober 2016

Aan de opkomst was niet te merken dat het inmiddels herfstvakantie was geworden. Een flinke groep had zich verzameld! De regen klaarde op, zoals beloofd, en de allerlangharigsten werden weer uit hun regenpak gehaald. Want langharig overheerste vandaag, zeven dames en heren Afghanen, waaronder een edele Saluki-Afghaanse heer. Het geheel werd aangevuld met drie Whippets, twee Chart Polski's, de goeie oude Ben de Deerhound en een Barzoi prinsesje (de laatste natuurlijk ook een beetje langharig). Welgeteld 14 windhonden met hun onderdanen.

Een ruime twee uur trok het gezelschap door het zand, waar behalve een groepje ruiters, blijkbaar niemand anders zich in de eerste herfstfrisheid waagde. Die frisheid inspireerde de onderdanen tot het filosoferen over ontwerpen voor snoods, kerstmutsjes en andere kerstige modeaccessoires. En door de kort- en langharige dames en heren werd er gedaan wat ze altijd doen: gerend, geworsteld, soms wat krachten gemeten, gerust en dan natuurlijk weer ... gerend!

 

Laat de foto's voor zichzelf spreken!

 

     

     

 

Wandelen jullie 19 november 2016 met ons mee door dit prachtige landschap? 

 

13 augustus 2016

Tijdens de augustus wandeling hadden we een onverwachts groot gezelschap; we begonnen de wandeling met een stuk of 17 honden. Dit is iets wat we de laatste tijd niet meer meegemaakt hebben. Omdat er een aantal nieuwe honden (en hun bijbehorende mensen) waren, moest er eerst uitgebreid kennis gemaakt worden, iets wat toch het beste gaat terwijl de groep al in beweging is. Onze ervaring is namelijk dat er honden zijn die het nodig vinden om te gaan klieren als de groep stil staat, terwijl er vervolgens helemaal niks aan de hand is als we in beweging komen. Kortom: doorlopen verplicht.

De herfst is in aantocht.

Volgens Monique zijn alle activiteiten die eventueel tot gezinsuitbreiding kunnen zorgen ten strengste verboden, vooral als die in het openbaar plaatsvinden.

Gedurende de wandeling werd de groep iets kleiner, er waren een aantal mensen en honden die voorkeur gaven aan een kleiner rondje. Dit is iets waar we met toekomstige wandelingen ook zeker meer rekening mee zullen houden.

De kleine Binini is inmiddels niet zo klein meer.

Elegantie in het hoge gras.

Wij kijken al uit naar de wandeling van september, hopelijk hebben we dan weer een grote en enthousiaste groep.

16 juli 2016

Deze keer maakten wij kennis met een nieuwe ster aan het afghanenfirmament: Binini, een bloedjonge, enthousiaste afghanenkleuter. Per slot van rekening kun je niet vroeg genoeg beginnen om je (wind)hond aan een bont gezelschap van andere (wind)honden bloot te stellen. Al rennende en spelende leert men!

We waren erg blij Shah (en Ronald) weer eens in ons midden te hebben.

 

23 april 2016

Wie deze zaterdag meewandelde, kon kennismaken met de Silken Windhound. Uw stukjesschrijfster had van de Silken Windhound gehoord, maar deze tot nu toe nog niet mogen aanschouwen. Haar eigen klein-model Barsoi was eens minachtend uitgemaakt voor een ‘Silky’, waarna haar interesse was gewekt. De Silken Windhound (en niet Silky) is een eigenstandig ras, ontwikkeld in Amerika. Een feeërieke verschijning, een vederlichte 'mini-barzoi', en ik ben ervan overtuigd dat deze ranke wezentjes eigenlijk weer-elven zijn. Want ondanks voorspelde hagelbuien, bleef het van 11:00 tot 13:00 uur droog!

Naast feeëriek en vederlicht was er de stoer en flink, de dolgelukkige Raja, die nu een heuse woestijnprinses aan zijn flank heeft in de hoedanigheid van hare hoogheid Galina. Wat een gentleman is dat geworden! Zelfverzekerd aanwezig, lol trappend, maar ook prima omgaand met al het grotere en kleinere grut dat er aan honden en mensen om hem heen liep. Raja, wat ben je een fijne hond, het ga je goed in je nieuwe familie!

Omdat het niet geheel lente-achtig weer was, werden de koffie, pannenkoek en andere welverdiende versnaperingen zeer gewaardeerd!

Bij wijze van nawoord: Het gezelschap was klein, en een zekere Shah werd deerlijk gemist. Shah, we hebben aan jou en je baasje gedacht, die hele wandeling! Dat wilde de stukjesschrijfster toch nog op deze plaats vermelden ...

26 maart 2016

De opzet van dit verslagje zat al een tijd in de pen ... de schrijfster was echter haar aantekeningen kwijtgeraakt ... haar staat een mooie dag en veel geren bij. Maar zeker weet ze dat er een klein Dieseltje meeliep en een stoere zwarte poedel! Diesel is een kleine whippet die zijn baasjes in een asiel heeft opgepikt. Diesel maakte hen attent op de vele wandelingen die er zo in het land worden georganiseerd, waaronder de maandelijkse Kootwijkse uitloop, die hij ook wel eens wilde meemaken! De kleine Diesel genoot en kwam prima mee met alle Voordewindse honden, die het zand al vaker hadden gezien.

De Voordewindse hond Bartje had een kameraadje erbij, even zwart als hij, maar dan gekruld! Een stoere poedel die zijn lol niet op kon tussen al die even slanke honden, maar dan allemaal met platte, korte of lange haren.

Voordewinds of niet, het riep een gepeins op over het world wide web ... Hoe vinden honden hun baasjes? Of baasjes een hond? Te grote vindbaarheid leidt soms tot uitwassen. Te kleine vindbaarheid tot gemiste kansen op een mooie match. Hoe ver ga je met Facebook? Zoekmachines? Twitter? Marktplaats? (Brrrrr ... nee, dat laatste niet!). Een site vergt onderhoud, social media vergen dagelijkse acties en reacties en directe respons. Hoeveel tijd moet je als druk bezette honden-enb-mensen-bemiddelaar investeren in on-line activiteiten? Men kwam er niet uit. Lezers en medewandelaars worden van harte uitgenodigd mee te denken in dezen.

23 januari 2016

Het Nieuwe Jaar is aangebroken! Vol goede moed en vol goede voornemens toog het gezelschap van ranke viervoeters en hun personeel naar het zand. Onder hen de sierlijke Bloem, die tot een black beauty is uitgegroeid. Wat een genot om die dame na een jaar te zien zijn opgebloeid vanuit het kleine bolletje wol dat ze een jaar geleden nog was!!

Het weer liet wel merken dat ze er was, maar, zoals inmiddels wel bekend, daar laten de wandelaars zich niet snel door weerhouden. Het werd een aangename, fikse wandeling zonder strubbelingen, waarvan vooral de plaatjes boekdelen spreken!

19 december: Eindejaarsoverpeinzingen

Het werd een heuse Kerstwandeling (ja, met Hoofdletter). De sneeuw smolt weliswaar tot miezerige regen voor ze de grond bereikte, maar met wat fantasie wandelden we in een kerstlandschap. Met in het gezelschap ook nieuwe honden, (Whippet Harry, nu ja, al niet zó nieuw meer), zoekende honden (Grippet Melle) en oud-gedienden (Odessa) en zelf een echte nieuwgediende uit het buitenland (Galinah). Er werd uitbundig gerend door de (rood)blonde langharigen (divisie Afghanen), al het grut eromheen (zo'n 6 whippets) en natuurlijk het grotere werk (Ben de Deerhound en de twee Ieren). En niet te vergeten het Barzoi-prinsesje dat overal doorheen danste.

Er werd gedacht aan de trouwe makkers die ons dit jaar moesten ontvallen (Miami de Ier, Ghandi, de oude Saluki, Basyl de Chart Polski die nog een jaartje een fijn thuis mocht hebben ... ). Er werd gedacht aan de baasjes die vanwege ziekte niet mee konden wandelen. Er werd overpeinst wat er toch van deze wereld moet komen. Maar ook werd er vol goede moed en bij sommigen wellicht voornemens vooruitgekeken naar 2016.

Goede voornemens werden nog even opzij gezet onder het genot van een laatste pannenkoek en andere warme versnaperingen in de 'stam-herberg'. De stukjesschrijfster had zich tijdelijk ook als koekjesbakster ontpopt en een ieder kreeg een gebakken Barzoi, Afghaan of Greyhound/Whippet  mee naar huis.

Voor wie koekjes-voornemens heeft voor 2016, hieronder volgt het recept, waarbij de stukjesschrijfster moet aantekenen, dat met iets minder bouillon kan worden volstaan. Al knedend een beetje uitproberen, scheutje voor scheutje. Weglaten van de zemelen levert melkwitte koekjes op. Een beetje tomatenpuree maakt de koekjes oranje.

HONDENKOEKJES RECEPT:

Benodigdheden:

225 ml Kippenbouillon
35 gr Tarwezemelen
130 gr Bloem
2 el Zonnebloemolie

Bereiding:

Verwarm de oven op 200 graden.

Meng in een grote kom de bloem, tarwezemelen, en het zout.

Wrijf de olie erdoor en voeg vervolgens de kippenbouillon toe.

Kneed het tot een stevige massa.

Bestrooi het aanrechtblad en de roller met bloem. En rol het deeg plat tot ongeveer 1 cm dik.

Steek de vormpjes eruit en leg deze op bakpapier op een bakplaat. 

Bak ze circa 15 minuten.  Om de koekjes goed uit te harden, op 70 à 95 graden 1 ½ à 2 uur nabakken (zonder dat ze donkerder worden)

Eet smakelijk!

Maar misschien eerst nog even plaatjes kijken?

 

Nieuws

Laatste nieuws

De website is weer ge-update. Zie laatste nieuws.

 

 

Wind tegen

Wind mee

U kunt hier lezen hoe het met de honden gaat die intussen een nieuw huis hebben.

Doneer via PayPal

Help ons helpen